کود سولفات آهن

مهم‌ترین نقش آهن در گیاه، ساخت کلروفیل است. با کمبود آهن، فعالیت چند سیستم آنزیمی مهم گیاه به‌شدت کم می‌شود. آهن در گیاه به‌سختی جابه‌جا می‌شود؛ برای همین علائم کمبود ابتدا در برگ‌های جوان دیده می‌شود و معمولاً به‌صورت زردی بین رگبرگ‌ها (کلروز) ظاهر می‌شود.

علائم کمبود آهن

• زردی یا سفیدی برگ‌ها
• قهوه‌ای‌شدن حاشیهٔ برگ‌ها
• پژمردگی و بی‌حالی گیاه
• رنگ‌پریدگی گیاه

علائم کمبود آهن و منگنز بسیار شبیه هم است. تفاوت اصلی در محل زردی است: زردی در برگ‌های جوان به کمبود آهن و زردی در برگ‌های پیر به کمبود منگنز مربوط است.

در بسیاری از نقاط ایران گیاهان و درختان با کمبود آهن روبه‌رو هستند. در بیشتر موارد آهن در خاک هست، ولی به یکی از این دلایل جذب نمی‌شود:

• بالا بودن pH خاک
• کم بودن مواد آلی خاک
• یخ‌زدگی خاک یا دمای بالای آن
• شوری خاک
• آبیاری بیش از حد
• پوسیدگی ریشه
• فشردگی خاک
• زیاد بودن عناصری مثل فسفر، روی و منگنز
• بالا بودن بی‌کربنات خاک، ناشی از آبیاری با آب سنگین

سولفات آهن یا فروس سولفات، نمک آب‌دار و سبزرنگ اسید سولفوریک است و از بهترین منابع تأمین آهن مورد نیاز گیاه به شمار می‌رود. هم به‌صورت محلول‌پاشی و هم خاکی کاربرد دارد.

گوگرد موجود در ترکیب آن در مصرف خاکی pH خاک را کم می‌کند و جذب آهن و دیگر عناصر را بهتر می‌کند. به همین دلیل برای تقریباً همهٔ محصولات کشاورزی، حتی در گلخانه‌ها و شرایط کنترل‌شده، در زمان‌های مختلف فصل رشد مفید است.

کودآبیاری گیاه با سولفات آهن به بهبود فتوسنتز، افزایش رشد و جذب سایر عناصر کم‌مصرف در خاک‌های آهکی کمک می‌کند. مصرف همزمان آن با اسید هیومیک فعالیت فتوسنتزی گیاه را بیشتر می‌کند و نیتروژن برگ را بالا می‌برد.

سولفات آهن به دو روش خاکی و محلول‌پاشی مصرف می‌شود. مقدار مصرف هر محصول را در جدول مصرف همین صفحه ببینید.

محلول‌پاشی

در زمان متورم‌شدن جوانه‌ها مقدار کافی از کود را در آب حل کنید و روی گیاه بپاشید. اگر در طول فصل علائم کمبود دیده شد، با همین روش می‌توان دوباره مصرف کرد. در زراعت‌ها محلول‌پاشی را می‌توان هنگام به ساقه رفتن انجام داد.

مصرف خاکی

برای درختان، در قسمت نیمه‌سایهٔ سایه‌انداز و همراه کود حیوانی به‌صورت چال‌کود یا کانال‌کود مصرف می‌شود. در مزارع هنگام آماده‌سازی بستر بذر همراه سایر کودهای زمستانه به کار می‌رود.