روی در گیاه کم تحرک است. برگ پیر نمی تواند ذخیره اش را به برگ جوان پاس بدهد، پس نشانه ها اول در برگ های تازه و نوک شاخه ها بیرون می زند و پایین درخت مدت ها سالم می ماند. اگر زردی از برگ های پایینی شروع شده، دنبال روی نگردید؛ آنجا معمولا پای منیزیم یا نیتروژن در میان است. منیزیم برخلاف روی در گیاه کاملا متحرک است و گیاه آن را از برگ های پیر بیرون می کشد و به میوه و جوانه در حال رشد می فرستد، پس نشانه کمبودش همیشه از برگ های پیر و از قاعده شاخه های پرمحصول شروع می شود.
- ریزبرگی: برگ های انتهای شاخه کوچک، باریک و نیزه ای می شوند. کافی است آن ها را کنار برگ های شاخه سال قبل بگیرید؛ تفاوت اندازه از چند قدمی هم پیداست.
- کوتاه شدن میان گره ها و حالت روزت: فاصله برگ ها روی شاخه کم می شود و برگ ها مثل یک دسته گل در نوک شاخه جمع می آیند.
- زردی بین رگبرگ برگ جوان: پهنک زرد یا کرم رنگ می شود، اما خود رگبرگ ها سبز می مانند. در مرکبات همین زردی به شکل لکه های نامنظم و ابلق روی برگ می نشیند.
- خشکیدگی سرشاخه: شاخه های یک ساله بالای تاج از نوک به پایین خشک می شوند و شاخه های فرعی جای آن ها را می گیرند.
- ریزش گل و میوه ضعیف: تشکیل میوه کم می شود و آنچه می ماند ریز و بدشکل است. در پسته، ریزبرگی و خشکیدگی سرشاخه علامت شاخص کمبود روی است؛ اما پوکی و ناخندانی را به گردن روی نیندازید، چون علت های چندگانه دارد و با کمبود یک عنصر توضیح داده نمی شود.
- غلات و ذرت: نوارهای روشن و زرد در دو طرف رگبرگ میانی، آن هم در نیمه پایینی برگ های جوان، همراه با کوتولگی و کندی رشد بوته.
- برنج: لکه های قهوه ای روی برگ و رشد ناهمگون بوته ها. برنج استثنای قاعده بالاست؛ این لکه ها معمولا اول روی برگ های میانی و پایینی می آید، نه جوان ترین برگ.
کمبود روی در باغ های پسته، انگور، سیب، هلو، بادام و مرکبات و در مزارع ذرت و برنج شدیدتر خود را نشان می دهد. خاک آهکی و قلیایی، خاک شور، خاک سرد و خیس اوایل بهار، زمین تازه تسطیح شده ای که خاک زیرین رو آمده، و سال ها مصرف کود فسفاته، همگی دست ریشه را از روی کوتاه می کنند. با این حال چشم به تنهایی کافی نیست: علائم برگی را با آزمون خاک و برگ تایید کنید. کلروز آهن و کمبود روی از دور شبیه هم اند و مصرف بی مورد روی، خودش کمبود آهن می سازد.
